من، رفتم از چنین ره و دیدم سزای خویش
بس کن تو، ورنه خاک وطن بر سرت کنند

گیرم، ز دست چون تو نخیزد خیانتی
خدمت مکن، که رنجه به صد کیفرت کنند

گر واکند حصار قزل قلع لب به گفت
گوید چه پیش چشم تو با همسرت کنند

بر زنده باد گفتن ِ این خلق ِ خوش گریز
دل بر منه، که یک تنه در سنگرت کنند

پتک اوفتاده در کف ضحاک و این گروه
خواهان که کاوه ی آهنگرت کنند